Το πάθημα του βασιλιά του δάσους

“Το πάθημα του βασιλιά του δάσους” αποτελεί το πρώτο μου εκδομένο παραμύθι. Η έμπνευση για αυτό το έργο ήρθε όταν δούλευα στο Κοινοτικό Συμβούλιο Πύλας με το σχέδιο της ΑΝΑΔ για τους άνεργους πτυχιούχους. Είχαν περάσει δύο χρόνια από τότε που τέλειωσα το μεταπτυχιακό μου στην οικολογία, δυό χρόνια ανεργίας, ξεκούρασης και αναμονής για ένα καλύτερο μέλλον.

Πριν επιλεχτώ από το προαναφερθέν σχέδιο της ΑΝΑΔ (Αρχή Ανάπτυξης Δυναμικού Κύπρου) εργαζόμουν εθελοντικά περιοδικά εδώ και εκεί, σε πόστα εντελώς άσχετα με τις σπουδές μου. Χάρηκα ιδιαίτερα για την τοποθέτηση μου σαν υγειονομική επιθεωρήτρια στο Κοινοτικό Συμβούλιο Πύλας όμως η χαρά μου δεν κράτησε για πολύ. Από την πρώτη κιόλας μέρα έμελλε να καταλάβω πως δεν επρόκειτο να ασχοληθώ με οτιδήποτε επιστημονικό ή έστω κοντινό σε ότι πρόσμενα στο νέο μου πόστο. Ένας σωρός από επιστολές για φορολογία μας περίμεναν, επιστολές τις οποίες έπρεπε, εμένα και μιαν άλλη κοπέλα με το σχέδιο της ΑΝΑΔ, τις οποίες έπρεπε να βάλουμε στους φακέλους  για να ταχυδρομηθούν στους φοροφειλέτες. Μιλούμε όμως για οκτώ χιλιάδες επιστολές, τις οποίες μας πήρε σχεδόν δύο βδομάδες να τις διπλώσουμε, να τις βάλουμε την καθεμιά στο φάκελο της και μετά να σφραγιστεί η καθεμιά επιστολή.

Μετά αφού ολοκληρώθηκε το φακέλωμα των φορολογιών, με άφησαν εμένα πάνω στο δωμάτιο συνεδριάσεων της κοινότητας ενώ μετάφεραν την άλλη κοπέλα της ΑΝΑΔ στην υποδοχή κάτω. Πέρασε μια ακόμη βδομάδα εκεί και δεν μου έβαζαν κάτι να κάνω, ατένιζα απλά το φυλάκιο της ειρηνευτικής δύναμης στην Κύπρο των Ηνωμένων Εθνών (που ήταν ακριβώς απέναντι από το κοινοτικό μέγαρο). Σκεφτόμουν ότι σπούδασα για 5 χρόνια και ότι ακόμα και στην πρακτική με την ΑΝΑΔ, κατέληξα σε έναν άσχετο πόστο με απολύτως τίποτα να ασχοληθώ…

Έτσι πήρα την απόφαση να κάνω κάτι δημιουργικό και έγραψα αυτό το παραμύθι. Το αρχικό του μέγεθος όμως ήταν 400 στίχοι, έπειτα μειώθηκαν για να είναι πιο προσιτό για τα παιδιά του επιπέδου της προδημοτικής εκπαίδευσης. Στο παραμύθι αυτό οφείλω πολλά γιατί με έκανε να συνειδητοποιήσω ότι είχα τη δυνατότητα να παράξω κάτι αξιόλογο. Μετά από αυτό το παραμύθι βρήκα την δύναμη να τηλεφωνήσω στην κα Ιωάννα Παναγιώτου, την Επίτροπο Περιβάλλοντος, και να της πω το πρόβλημα μου. Με την βοήθεια της επανατοποθετήθηκα στο γραφείο της και όλα άρχισαν να φτιάχνουν γιατί πλέον είχα νέα καθήκοντα πολύ πιο κοντά στις σπουδές μου.

Οπότε ποτέ μην τα βάζετε κάτω, για κάθε άνθρωπο υπάρχουν πολλές θέσεις σε αυτόν τον κόσμο, αλλά το σωστό είναι να επιλέγει ο καθένας και να κατευθύνεται προς εκείνη τη θέση που πραγματικά ανταποκρίνεται καλύτερα στις ικανότητες, στα θέλω και στα πιστεύω του/της.

 

 

 

Το τελευταίο των ντόντο

Το παραμύθι αυτό γράφτηκε μια καλοκαιριάτικη μέρα του Μάρτη στην Κωνσταντινούπολη, όπου είχα πάει για ένα συνέδριο. Ο συνειρμός μου μάλλον ήταν παράλληλος με την πικρή κατάληξη του ελληνισμού της Πόλης, που ολοένα και φθείρεται κάτω από τις μακροχρόνιες κακουχίες της τουρκικής πολιτικής απέναντι στις μειονότητες. Τα ντόντο σαν τους Έλληνες τις Πόλης κυνηγήθηκαν, έχασαν τα εδάφη τους και τελικά έμειναν σύμβολο ενός είδους που εξαφανίστηκε αλλά έμεινε για πάντα στην ιστορία.

 

Σήμερα δεν υπάρχει κανένας που να μην γνωρίζει τι είναι το ντόντο. Διάφορα άλλα παραμύθια πολύ πριν “το τελευταίο τον ντόντο” όπως “η Αλίκη στην χώρα των θαυμάτων” έκαναν τα ντόντο και την ιστορία τους διάσημα σε παγκόσμιο επίπεδο. Όπως και στην Πόλη κανείς δεν μπορεί να αγνοήσει ή να αμφισβητήσει το ελληνικό της στοιχείο, που είναι διάχυτο σε κάθε γωνιά της.

 

“Το τελευταίο των ντόντο” όμως δεν είναι μια ιστορία για την εξαφάνιση ενός είδους πτηνού μόνο αλλά και για την ελπίδα του ότι μέσω τέτοιων παραμυθιών η νέα γενιά θα είναι πιο ευαισθητοποιημένη ως προς την προστασία του φυσικού περιβάλλοντος και σπάνιων ειδών που απειλούνται με εξαφάνιση. Η αξία του κάθε είδους  πάνω στον πλανήτη μας το δίχως άλλο είναι μεγάλη, είτε μιλάμε για είδη χλωρίδας είτε πανίδας. Η συνεχής εξαφάνιση ειδών που μαστίζει τις τελευταίες δεκαετίες τον πλανήτη μας με γοργούς ρυθμούς λόγω της ανθρωπογενούς δραστηριότητας θα έπρεπε να μας προβληματίζει γιατί δεν χάνονται αυτά τα είδη μόνα τους, μας παίρνουν μαζί τους σταδιακά. Αυτό ελπίζω να μην το καταλάβουμε πολύ αργά ή να μην το πληρώσουν αργότερα τα παιδιά μας πολύ πιο ακριβά.

%d bloggers like this: