Το τελευταίο των ντόντο

Το παραμύθι αυτό γράφτηκε μια καλοκαιριάτικη μέρα του Μάρτη στην Κωνσταντινούπολη, όπου είχα πάει για ένα συνέδριο. Ο συνειρμός μου μάλλον ήταν παράλληλος με την πικρή κατάληξη του ελληνισμού της Πόλης, που ολοένα και φθείρεται κάτω από τις μακροχρόνιες κακουχίες της τουρκικής πολιτικής απέναντι στις μειονότητες. Τα ντόντο σαν τους Έλληνες τις Πόλης κυνηγήθηκαν, έχασαν τα εδάφη τους και τελικά έμειναν σύμβολο ενός είδους που εξαφανίστηκε αλλά έμεινε για πάντα στην ιστορία.

 

Σήμερα δεν υπάρχει κανένας που να μην γνωρίζει τι είναι το ντόντο. Διάφορα άλλα παραμύθια πολύ πριν “το τελευταίο τον ντόντο” όπως “η Αλίκη στην χώρα των θαυμάτων” έκαναν τα ντόντο και την ιστορία τους διάσημα σε παγκόσμιο επίπεδο. Όπως και στην Πόλη κανείς δεν μπορεί να αγνοήσει ή να αμφισβητήσει το ελληνικό της στοιχείο, που είναι διάχυτο σε κάθε γωνιά της.

 

“Το τελευταίο των ντόντο” όμως δεν είναι μια ιστορία για την εξαφάνιση ενός είδους πτηνού μόνο αλλά και για την ελπίδα του ότι μέσω τέτοιων παραμυθιών η νέα γενιά θα είναι πιο ευαισθητοποιημένη ως προς την προστασία του φυσικού περιβάλλοντος και σπάνιων ειδών που απειλούνται με εξαφάνιση. Η αξία του κάθε είδους  πάνω στον πλανήτη μας το δίχως άλλο είναι μεγάλη, είτε μιλάμε για είδη χλωρίδας είτε πανίδας. Η συνεχής εξαφάνιση ειδών που μαστίζει τις τελευταίες δεκαετίες τον πλανήτη μας με γοργούς ρυθμούς λόγω της ανθρωπογενούς δραστηριότητας θα έπρεπε να μας προβληματίζει γιατί δεν χάνονται αυτά τα είδη μόνα τους, μας παίρνουν μαζί τους σταδιακά. Αυτό ελπίζω να μην το καταλάβουμε πολύ αργά ή να μην το πληρώσουν αργότερα τα παιδιά μας πολύ πιο ακριβά.